Kush je kur askush nuk pret asgjë prej teje? Pesë pyetje për të njohur veten

Arbeni u transferua për punë në një qytet tjetër. Atje nuk e njihte askush. Nuk kishte një mik që i thoshte „ti je ai që bën shaka“, as një mbesë që e quante „xhaxhi i qetë“. Pas dy javësh mori vesh diçka që nuk e kishte pritur: nuk dinte si ta kalonte një e shtunë vetëm për vete. Shumë nga gjërat që i kishte quajtur të veta ishin, në fakt, role që ia kishte dhënë rrethi.

Pyetja „kush jam unë, në të vërtetë?“ vjen shpesh pikërisht kështu: pas një shpërnguljeje, pas një ndarjeje, pas largimit nga puna, ose një natë kur nuk të zë gjumi. Nuk është shenjë se diçka ka shkuar keq me ty. Është shenjë se rolet e vjetra nuk të mjaftojnë më dhe se ke vend për më shumë.

Vetja nuk është një objekt që ke humbur

Shprehja „të gjej veten“ të bën të mendosh se diku ka një version të vërtetë të teje, i fshehur si një gjë e harruar në një sirtar, dhe se mjafton ta gjesh. Në praktikë nuk ndodh kështu. Njeriu ndryshon: shijet, vlerat dhe frikat e tua nuk janë të njëjta sot me ato të dhjetë viteve më parë. Prandaj është më e saktë të thuash se po e njeh veten sërish, sesa se po e gjen.

Kjo e bën punën më të lehtë. Nuk të duhet një udhëtim i madh, një javë në mal ose një vendim dramatik. Të duhet kureshtje, pak kohë dhe gatishmëri për të vërejtur.

Pyetja e parë: çfarë të lodh dhe çfarë të ushqen?

Për një javë, mbaj shënim në fund të çdo dite dy gjëra: çfarë të mori energjinë dhe çfarë ta ktheu. Mos i gjyko, vetëm shkruaji. Pas shtatë ditësh do të shohësh një model që nuk e kishe parë. Ndoshta takimet e mëdha të lodhin, por një bisedë me një person të vetëm të ringjall. Ndoshta puna e vetmuar të pëlqen më shumë sesa e pranon.

Kjo është mënyra më e ndershme për të nisur, sepse nuk pyet çfarë duhet të të pëlqejë, por çfarë të ndodh vërtet.

Pyetja e dytë: si e kalon kohën kur askush nuk të detyron?

Shiko ku shkon koha jote e lirë kur askush nuk të kërkon llogari. Cilat video i shikon deri në fund? Për cilat tema flet me gëzim? Çfarë gjërash ke filluar dhe i ke lënë, dhe cilat i ke nisur sërish pa u shtyrë nga askush?

Interesat që kthehen vazhdimisht janë shpesh më të sinqerta se ato që i shpall në një bisedë. Nëse çdo muaj gjen veten duke lexuar për gatim, ka mundësi që gatimi të jetë më shumë se një hobi.

Pyetja e tretë: çfarë nuk do ta bëje edhe po të të paguanin?

Vlerat shihen më qartë në refuzim sesa në fjalë të bukura. Mendo për çastet kur ke thënë „jo“ dhe je ndjerë mirë pas tij. Mendo edhe për çastet kur ke thënë „po“ dhe të ka mbetur një shije e hidhur. Aty fshihen kufijtë e tu dhe ato që të duken vërtet të rëndësishme: ndershmëria, liria, familja, puna e bërë mirë.

Provo t'i shkruash në një faqe, me fjalët e tua, jo me ato të një fraze motivuese. Pesë rreshta të shkruar thjesht vlejnë më shumë se një listë me njëzet cilësi të bukura.

Pyetja e katërt: kush është ai që të njeh, por nuk të gjykon?

Nuk mund t'i shohësh vetë të gjitha anët e tua, sepse je brenda tyre. Një mik i vjetër, një motër ose një koleg që të ka parë në ditë të mira dhe të këqija mund të thotë gjëra që ti nuk i vëren. Pyete me qetësi: „Kur më ke parë më të lirë?“ ose „Çfarë mendon se bëj më mirë se të tjerët?“ Përgjigjet nuk janë e vërteta e plotë, por janë të dhëna të vlefshme.

Ki kujdes me një gjë: dëgjo ata që të duan me të vërtetë, jo ata që duan të mbetesh i njëjti vetëm sepse u del më e lehtë atyre.

Pyetja e pestë: çfarë mund të provoj këtë javë?

Mendimi vetëm nuk të çon larg. Vetja shfaqet kur vepron. Zgjidh një provë të vogël dhe të sigurt: një kurs i shkurtër, një shëtitje në një lagje që nuk e njeh, një libër nga një fushë që s'e ke prekur kurrë, një mbrëmje pa telefon. Pas çdo prove pyet veten dy gjëra: çfarë ndjeva dhe a e dua përsëri?

Disa prova nuk do të të pëlqejnë, dhe kjo është po aq e dobishme sa ato që të pëlqejnë. Çdo „jo“ i qartë e ngushton hartën.

Kur zërat e të tjerëve janë më të fortë se yti

Nëse ke jetuar gjatë duke u përshtatur me prindërit, me partnerin ose me punën, zëri yt i brendshëm mund të jetë i dobët, jo sepse nuk ekziston, por sepse e ke përdorur pak. Mos u frikëso nga heshtja e parë. Nga brenda duket sikur nuk ka asgjë, por shpesh është vetëm një zë që duhet pak kohë për t'u ngrohur.

Bëj një gjë të vogël çdo ditë vetëm për veten: zgjidh ushqimin që dëshiron, jo atë që e do gjithë tavolina, ose rrugën që të pëlqen, jo më të shkurtrën. Zgjedhjet e vogla stërvitin muskulin e madh.

Ku hyjnë librat

Librat e mirë mund të të japin fjalë për ato që ndien dhe nuk di si t'i quash. Kur lexon një rresht dhe mendon „po, kështu është“, ke mësuar diçka për veten. Nëse nuk ke kohë për libra të plotë, përmbledhjet në Sofia të lejojnë të shohësh shpejt cilat tema të tërheqin, dhe pastaj të zgjedhësh se cilin libër ia vlen ta lexosh të plotë.

Sa zgjat gjithë kjo?

Nuk ka afat. Disa gjëra bëhen të qarta brenda disa javësh; të tjera ndryshojnë me vite, sepse ti vetë ndryshon. Në vend të pyetjes „kur do ta kem mbaruar?“, pyet „a e njoh veten pak më mirë se muajin e kaluar?“ Nëse po, je në rrugë të mbarë.

Dhe nëse ndihesh i humbur për më shumë se disa muaj, me trishtim që nuk largohet, flit me një psikolog ose me një specialist. Kjo nuk është dobësi, por një mënyrë e mençur për të marrë ndihmë kur e ke më shumë nevojë.