Mos numëro librat, numëro ditët: një synim leximi që mbetet

Ilir e vendos synimin në fillim të vitit: njëzet libra. E shkruan në telefon dhe e ndan me një shok. Deri në pranverë ka lexuar tre, e pastaj vjen një muaj i ngarkuar dhe librat mbeten të mbyllur. Në verë e hap përsëri listën, ndjen një pickim faji dhe e mbyll sërish. Në fund të vitit nuk e mundon numri i librave, por ndjesia se nuk e mbajti fjalën me veten.

Iliri nuk është problemi. Problemi është synimi. Një numër duket qartë, por nuk të thotë asgjë për atë që duhet të bësh të hënën në mbrëmje kur je i lodhur.

Pse numri na shpie në qorrsokak

Një synim si „njëzet libra“ ka tre të meta të fshehura. Së pari, të bën të zgjedhësh libra të shkurtër vetëm që të rritet numri, edhe kur dëshiron një libër të trashë. Së dyti, e kthen leximin në garë me veten, dhe kur mbetesh pas, humbet kënaqësia. Së treti, nuk të mëson asgjë për zakonin: mund të lexosh pesë libra në një javë pushimesh dhe asnjë gjatë muajve të tjerë.

Një synim i mirë është ai që sheh çdo ditë, jo ai që e shikon një herë në vit.

Ndrysho pyetjen: çfarë dua nga leximi?

Para se të vendosësh një synim, përgjigju kësaj pyetjeje. Mund të jetë një prej këtyre:

• Dua të mësoj diçka të re për punën time.
• Dua të qetësohem në fund të ditës.
• Dua të kuptoj më mirë njerëzit rreth meje.
• Dua të kthehem te zakoni që kisha si fëmijë.

Secila nga këto të çon te një synim ndryshe. Kush lexon për të mësuar ka nevojë për kohë të gjatë dhe për shënime. Kush lexon për t'u qetësuar ka nevojë për një orar të qëndrueshëm dhe për libra që nuk e lodhin.

Tri lloje synimesh që funksionojnë më mirë

Synimi i kohës

Në vend të librave, vendos një kohë: „çdo ditë, njëzet minuta“. Është e vogël dhe e arritshme edhe në ditët e vështira. Pas dy muajsh, ajo kohë është bërë pjesë e ditës, ashtu si larja e dhëmbëve.

Synimi i vendit dhe i çastit

Lidh leximin me një gjë që e bën tashmë. „Pas kafesë së mëngjesit lexoj dy faqe.“ „Në autobus nuk hap rrjetet, hap librin.“ Kur zakoni ka një shtëpi, nuk duhet ta kujtosh çdo ditë.

Synimi i asaj që mbetet

Kur mbaron një libër, shkruaj tri fjali: çfarë mësova, me çfarë nuk pajtohem, çfarë do të provoj. Ky është synimi më i vlefshëm, sepse e kthen leximin në diçka që mbetet në mendje, jo thjesht në një shenjë në listë.

Një plan në vend të një liste

1. Zgjidh një minimum shumë të vogël. Pesë minuta në ditë, ose një faqe. Duhet të jetë aq i vogël sa të mos kesh justifikim.
2. Shënoje. Një shenjë në kalendar për çdo ditë që lexove. Zinxhiri i shenjave bëhet motivim.
3. Lejo përjashtime. Nëse humbet një ditë, mos humb dy. Nuk ka fajësim, ka vetëm rikthim.
4. Rrit ngadalë. Pasi minimumi bëhet i lehtë, shtoje pak. Mos e prish me nxitim.
5. Rishiko çdo muaj. Pyete veten: ia vlen akoma kjo? Ndrysho nëse jo.

Çfarë bën kur libri nuk të pëlqen

Një nga arsyet pse lexuesit ngecin është se e detyrojnë veten të mbarojnë çdo libër. Mos e bëj. Jeta është e shkurtër për libra që nuk ta zgjojnë interesin. Jepi njëzet deri në pesëdhjetë faqe; nëse ende nuk të tërheq, lëre. Një synim i mirë përfshin lirinë për të ndërruar libër.

Nëse ke frikë nga librat e trashë, mund të fillosh me një përmbledhje: në Sofia mund të lexosh një përmbledhje para se të vendosësh. Ndonjëherë dëgjimi me zë është ai që e kthen zakonin, sidomos gjatë rrugës ose punëve të shtëpisë.

Si e kupton që po shkon mirë

Në vend të numrit të librave, pyete veten këto pyetje në fund të muajit:

• Sa ditë e kam hapur një libër?
• A kam mbajtur mend diçka nga ajo që lexova?
• A kam zbatuar një ide, qoftë edhe një?
• A po e pres me gëzim kohën e leximit?

Nëse përgjigjja e fundit është po, je në rrugë të mirë, pavarësisht sa libra ke mbaruar.

Gabimet më të zakonshme

• Synim shumë i madh në fillim. Entuziazmi shuhet para se zakoni të formohet.
• Krahasimi me të tjerët. Dikush që lexon pesëdhjetë libra në vit nuk është në garë me ty.
• Leximi vetëm kur ke kohë. Koha nuk gjendet, ndërtohet.
• Ndëshkimi i vetes. Fajësimi nuk të sjell më afër librit, të largon.

Një javë me synimin e ri

Të shohim se si duket në praktikë një synim kohe. Ilir zgjedh dhjetë minuta para gjumit dhe vendos librin mbi jastëk që ta shohë kur të shtrihet. Të hënën lexon dymbëdhjetë minuta dhe i vjen mirë. Të martën është shumë i lodhur dhe lexon vetëm tri faqe. E shënon ditën gjithsesi. Të mërkurën harron krejt, por të enjten e merr librin sërish pa e qortuar veten. Të premten lexon një kapitull të tërë, sepse historia e ka kapur.

Në fund të javës ka katër ditë leximi nga shtatë, dhe asnjë ditë ndëshkimi. Sipas synimit të vjetër, kjo javë do të kishte qenë „e humbur“. Sipas të resë, është një javë që i ka dhënë zakonit një themel.

Libra për çdo gjendje

Një mënyrë tjetër për ta mbajtur zakonin është të kesh pranë disa libra të ndryshëm dhe të zgjedhësh sipas gjendjes, jo sipas detyrës. Mund të kesh:

• një libër të lehtë për ditët kur je i lodhur,
• një libër më të rëndë për mëngjeset e qeta të fundjavës,
• një përmbledhje ose një libër me ese të shkurtra për ditët kur ke vetëm pak minuta,
• një libër që e lexon me zë me dikë në shtëpi.

Kështu leximi nuk mbetet peng i një libri të vetëm që po të lodh. Ti nuk ndërron zakonin, ndërron vetëm librin, dhe zinxhiri i ditëve vazhdon.

Një synim për të nisur sot

Ilir e rishkroi të vetin pas verës: „Çdo mbrëmje, para gjumit, lexoj derisa të kem mbaruar një kapitull ose të kem kaluar dhjetë minuta.“ Nuk përmend asnjë numër librash. Deri në fund të vitit kishte lexuar më shumë se në gjithë vitin e kaluar, dhe për herë të parë e ndjeu leximin si diçka të tijën. Kjo është shenja më e mirë e një synimi të mirë: kur harron se është synim.