Pas gënjeshtrës ose tradhtisë: si kthehet besimi kur të dy vendosni të përpiqeni

Pas një gënjeshtre të zbuluar ose një tradhtie, shumë çifte e pyesin veten: „A e dua ende?“ Por pyetja që e vendos të ardhmen shpesh është tjetër: „A mund t'i besoj përsëri?“ Dashuria dhe besimi nuk janë e njëjta gjë. Dashuria mund të mbetet gjallë ndërkohë që besimi është thyer, dhe pikërisht ky hendek e bën kaq të dhimbshme gjendjen.

Besimi mund të rindërtohet, por jo me një fjalë të mirë dhe jo shpejt. Më poshtë është një rrugë e qetë, e ndarë në atë që duhet nga secili prej dy njerëzve dhe në atë që duhet bërë së bashku.

Së pari, pyet nëse të dy e dëshironi

Rindërtimi funksionon vetëm kur të dy e duan. Nëse njëri po e bën nga faji ose nga frika se do të mbetet vetëm, ndërsa tjetri nuk është i sigurt se dëshiron të vazhdojë, nevojitet fillimisht një bisedë e ndershme për këtë. Është e drejtë të thuash: „Nuk e di ende, por dua të përpiqem.“ Është shumë më e dobishme se një „po“ i shpejtë që nuk qëndron.

Një shënim i rëndësishëm: kjo rrugë është për një thyerje besimi që ka ndodhur, jo për një sjellje që vazhdon. Nëse ka frikë, kontroll apo dhunë në marrëdhënie, nuk është çështje besimi që ndreqet me durim; atëherë ke nevojë për mbrojtje dhe për ndihmë nga jashtë.

Për atë që e theu besimin

Pas një gabimi të tillë, dëshira e parë është ta mbrosh veten. Ia vlen të bësh të kundërtën. Disa gjëra që ndihmojnë më shumë se çdo falje e bukur:

• Tregoje të vërtetën një herë, të plotë. Nëse e zbulon çdo ditë një detaj tjetër, çdo detaj i ri hap përsëri plagën. Është më mirë një bisedë e vështirë që mbyllet me gjithçka në tryezë.
• Mos e fillo përgjigjen me „por“. Çdo shpjegim që fillon me „por“ tingëllon si arsyetim. Shpjegimi vjen, por pas njohjes së qartë të asaj që u bë.
• Përgjigju pyetjeve, edhe të përsëritura. Tjetri do të ketë nevojë t'i pyesë të njëjtat gjëra shumë herë. Çdo herë që përgjigjesh me qetësi, i jep tjetrit një provë se nuk fshihesh.
• Ofro hapjen para se ta kërkojë tjetri. Në një periudhë të caktuar, tregoji vetë ku je dhe me kë, pa pritur të të pyesë. Kjo nuk është ndëshkim, por një urë e përkohshme.
• Ndrysho sjelljen, jo vetëm fjalët. Në fund besimi mbështetet te ajo që ndodh ditë pas dite, në një periudhë të gjatë.

Për atë që u lëndua

Ti ke të drejtën e pyetjeve, të zemërimit dhe të kohës. Askush nuk duhet të të thotë kur duhet ta kalosh. Megjithatë, ka disa gjëra që ia vlen t'i kesh parasysh për veten:

• Thuaj çfarë të nevojitet konkretisht: „Kam nevojë të më lajmërosh nëse vonohesh“ ose „Dua të flasim për këtë të dielën, jo çdo mbrëmje.“ Një kërkesë e qartë i jep tjetrit diçka për të bërë.
• Vëre kur po sillesh si hetues. Kontrollimi i telefonit ose i lëvizjeve në fillim është i kuptueshëm, por nëse vazhdon pa fund, të lodh ty më shumë se tjetrin dhe nuk të sjell qetësi.
• Njihe përpjekjen. Nëse tjetri bën hapa të vërtetë, përmende. Ndryshimi që nuk vihet re humbet shpejt energjinë.
• Mos e përdor çdo sherr për të rihapur atë që ka ndodhur. Ka një ndryshim mes të thënit „kjo më kujtoi“ dhe të përdorurit e së shkuarës si armë.

Çfarë bëni së bashku

Dy zakone të vogla bëjnë më shumë se biseda të gjata. I pari është një takim i shkurtër javor, vetëm për marrëdhënien: si u ndjetë këtë javë, çfarë funksionoi, çfarë ishte e vështirë. I dyti është një rregull për kur dikujt i vjen dhembja papritur: ai thotë „kam nevojë për një pauzë“ dhe tjetri e pranon, me një orë për t'u rikthyer te biseda. Kështu dhembja nuk kthehet në sherr.

Si duket përparimi

Përmirësimi nuk shfaqet si një ditë e madhe pajtimi. Shfaqet me shenja të vogla:

• pyetjet vijnë më rrallë, dhe kur vijnë, nuk e shpërthejnë bisedën;
• flisni për atë që ndodhi pa u fyer njëri-tjetrin;
• ti ndihesh i qetë kur partneri nuk përgjigjet menjëherë;
• ka çaste të çlirëta, një shaka ose një buzëqeshje, që më parë nuk ishin të mundura.

Ka edhe rikthime prapa. Një ditë e keqe nuk fshin muajin e mirë; mbaje shënim si rast, jo si verdikt.

Kur është koha për ndihmë të jashtme

Një terapist çifti nuk është shenjë dështimi. Ai ndihmon të flitet pa u kthyer në sulm dhe jep një strukturë kur ju të dy jeni të lodhur. Nëse preferon të nisësh me një libër, What Makes Love Last? i John Gottman flet pikërisht për besimin dhe tradhtinë në çift, me një gjuhë të qartë. Nëse do të kuptosh së pari idetë kryesore të librave të tillë, përmbledhjet në Sofia janë një vend për të nisur.

Çfarë nuk duhet pritur

Dy gjëra e vështirësojnë rrugën pa nevojë. E para është afati i shpejtë: „Kanë kaluar tre muaj, pse nuk jam mirë?“ Nuk ka një orar të përbashkët, dhe sa më e thellë ishte thyerja, aq më shumë kohë duhet. E dyta është pritja se tjetri do ta mbajë peshën e gjithë riparimit. Nëse njëri bën gjithçka dhe tjetri pret, nuk është rindërtim, por shpërblim i vonuar.

Ndërsa ecni, pyetni njëri-tjetrin një herë në ca javë: „Si po ndihemi ne?“ Përgjigjja e ndershme, edhe kur nuk është e mirë, vlen më shumë se një qetësi e gënjyer.

Dhe nëse nuk rindërtohet

Ndonjëherë pas gjithë përpjekjes, besimi nuk kthehet, ose kthehet vetëm pjesërisht. Nuk është gjithmonë faji i dikujt. Ka çifte që e kuptojnë se ndarja është mënyra më e ndershme për të respektuar njëri-tjetrin. Rindërtimi nuk garanton rezultatin; garanton vetëm që kur të mbyllet, do ta kesh bërë me ndershmëri.