Pasioni nuk gjendet, ndërtohet: nga një kureshtje e vogël te diçka që e do

Në një darkë me të afërm dikush të pyet rastësisht: „Po ti, çfarë të pëlqen vërtet?“ Dhe ti ngre supet. Ke punën, ke shtëpinë, ke telefonin, por një gjë që e do aq shumë sa ta përmendësh me sy të ndritur, nuk ke. Ndihesh pak i ngushtuar dhe pak në faj, sikur të gjithë të tjerët të kishin marrë një letër që ty nuk të ka ardhur.

Ja një lajm që të lehtëson: ajo letër nuk vjen për askënd. Askush nuk lind me një pasion të fshehur nën jastëk. Njerëzit që duken të dashuruar me diçka e kanë nisur një ditë, pa e ditur ku do t'i çonte, shpesh për një arsye krejt të rastësishme.

Pse fjala „gjej“ të ngatërron

Kur themi „po e kërkoj pasionin tim“, e imagjinojmë si një objekt të humbur: diku ekziston dhe duhet vetëm ta gjejmë. Kjo na bën të pasivë. Presim një shenjë, një çast qartësie, një ndjesi të madhe. Dhe kur nuk vjen, mendojmë se diçka nuk shkon me ne.

Realiteti është më i thjeshtë. Ndjenja e fortë zakonisht vjen pas përpjekjes, jo para saj. Fillimisht një gjë të duket e zakonshme. Pastaj fillon ta bësh mirë, pak më mirë, dhe ndjen se po përparon. Ajo ndjesi përparimi është vetë çelësi: ne i duam gjërat në të cilat po bëhemi të aftë.

Pra, pyetja e duhur nuk është „cili është pasioni im?“, por „çfarë më josh aq sa ta provoj edhe një herë?“

Nga një shkëndijë në një dashuri: katër shkallë

Pothuajse çdo pasion ka kaluar nëpër këto shkallë, edhe pse askush nuk i numëron.

1. Kureshtja. Shikon dikë që gatuan bukë në shtëpi dhe mendon: „sa e çuditshme që nga disa përbërës del kjo“. Asgjë më tepër.
2. Provë e parë. Bën një bukë. Del e fortë si guri. Qesh, por të mbetet kënaqësia e vogël e hapjes së furrës.
3. Përsëritja. E bën përsëri, dhe përsëri. Çdo herë mëson diçka: pak më shumë ujë, pak më shumë kohë. Fillon të kesh pyetje.
4. Identiteti. Një ditë dikush të thotë „ti je ai që gatuan bukën“, dhe ti nuk e kundërshton. Tani është pjesë e teje.

Shumica e njerëzve e lënë në shkallën e dytë, sepse rezultati i parë zhgënjen. Por pikërisht aty mbarojnë provat dhe fillon rruga.

Çfarë gjërash duan njerëzit me kalimin e kohës

Nuk ka listë të saktë, por njerëzit kthehen shpesh te disa lloje gjërash. Shiko cila tërheq kureshtjen tënde, jo cila tingëllon më mirë.

Ato që bëhen me duar

Qepja, punimi i drurit, kopshtari, çeramika, gatimi. Kënaqësia është e prekshme: në fund mban diçka në dorë që nuk ekzistonte më parë. Për ata që kalojnë ditën para ekranit, kjo është shpesh një çlirim i vërtetë.

Ato që mësohen me mendje

Një gjuhë e huaj, shahu, historia e vendit tënd, astronomia, programimi. Kënaqësia vjen nga zbulimi i lidhjeve të reja dhe nga ndjesia se bota po bëhet pak më e lexueshme.

Ato që lëvizin trupin

Ecja në mal, noti, çiklizmi, vallëzimi. Këtu pasioni ushqehet nga gjendja e mirë e trupit dhe nga ritmi, dhe shpesh është më i lehtë ta mbash sepse trupi të shpërblen vetë.

Ato që i bëjmë për të tjerët

Mësimi i fëmijëve, vullnetarizmi, kujdesi për një shoqatë lagjeje, udhëzimi i një të riu. Këtu kënaqësia vjen nga ndjesia se punon për diçka me kuptim, se koha jote ka peshë për dikë tjetër.

Ato që krijohen nga hiçi

Shkrimi, muzika, fotografia, vizatimi. Këto kërkojnë durim me veten, sepse hapat e parë janë gjithmonë të turpshëm. Por kush e kalon atë turp zbulon një mënyrë të re për të folur.

Një shembull i imagjinuar: Besa dhe shiu i dielave

Besa është njëzet e tetë vjeç dhe thotë se nuk ka asgjë që e dashuron. Një të diel me shi nuk ka çfarë të bëjë dhe ndez një video për të vëzhguar zogjtë. Ajo qesh, por të nesërmen shikon një zog të vogël te dritarja dhe përpiqet ta njohë. Pas një muaji, ka një fletore me emra zogjsh. Pas një viti, del çdo të shtunë herët në mëngjes me një dylbi të vogël, dhe të njohurit e pyesin se nga i ka ardhur kjo.

Ajo nuk ka marrë asnjë vendim të madh. Thjesht një ditë shiu nuk e shpërfilli kureshtjen e saj. Kështu fillon shumica e dashurive të këtij lloji.

Si ta ushqesh kureshtjen kur nuk ke ide

• Mbaj një listë pyetjesh. Sa herë diçka të habit, shkruaje në telefon. Pas një muaji, shiko çfarë përsëritet.
• Provo gjëra të vogla dhe të lira. Një orë mësim prove, një libër nga biblioteka, një video e gjatë. Nuk i premton asgjë askujt.
• Jepi një muaj kureshtjes që të tërhoqi më shumë. Një muaj është mjaft për të kuptuar nëse ka diçka që të tërheq.
• Pyet njerëzit. Kush ka një pasion zakonisht do të flasë për të. Dëgjo, dhe shiko nëse diçka të prek.
• Lexo për të. Një libër i mirë mund të të tregojë se një fushë që të dukej e mërzitshme ka një botë brenda. Në Sofia, përmbledhjet e librave mund të të japin shijen e një teme në pak minuta, para se të zotohesh.

Si e di se po bëhet diçka e vërtetë

Nuk ka një zile që bie. Por ka disa shenja të qeta. E kap veten duke menduar për të. E bën edhe kur nuk ke qejf, sepse e di që pas pesë minutash do të të pëlqejë. Pyet më shumë se më parë. Përmend emrin e tij në bisedë pa e planifikuar. Dhe e bën me kënaqësi edhe kur nuk të sheh askush.

Nuk duhet vetëm një

Ndoshta pjesa që të lehtëson më shumë: nuk je i detyruar të kesh një pasion të vetëm që të përcakton. Shumë njerëz kanë dy ose tre interesa që ndërrojnë me stinët. Një pasion mund të zgjasë dhjetë vjet ose dhjetë muaj dhe të dyja janë të vlefshme. Asgjë nuk humbet; çdo gjë që provon të mëson diçka për veten.

Prandaj sot mos kërko një jetë të re. Zgjidh një kureshtje të vogël dhe jepi një javë. Nëse nuk të thotë asgjë, lëre rehat. Nëse të thotë diçka, ke filluar.