Pse gëzimi tretet shpejt dhe gjashtë zakone që e mbajnë më gjatë

E mban mend sa u gëzove kur more telefonin e ri? Pas dy javësh, ishte thjesht telefoni yt. Njësoj ndodh me një rritje page, një makinë, një udhëtim të bukur: gëzimi vjen i fortë dhe, pa e vënë re, zbehet. Psikologët e quajnë këtë përshtatje, dhe është një mënyrë normale e mendjes për t'u mësuar me gjithçka që bëhet e zakonshme.

Nuk mund ta ndalosh plotësisht këtë proces. Por ka gjëra që mendja nuk i bën kurrë krejt të zakonshme, dhe ato nuk kërkojnë para as kohë të madhe. Janë zakone të vogla, të përsëritura, që e mbajnë ndjesinë e mirë më gjatë se ndonjë ngjarje e madhe.

Pse një gëzim i madh nuk mjafton

Kur presim një ngjarje të madhe, mendojmë se do të na bëjë të lumtur për muaj. Në realitet, kthehemi shpejt te niveli ynë i zakonshëm. Më shumë ndikojnë gjërat që ndodhin çdo ditë: me kë flet, si ndihet trupi yt, si e mbyll mbrëmjen. Prandaj ia vlen më shumë të kujdesesh për ditët e zakonshme sesa të presësh një ditë të veçantë.

Gjashtë zakone që ia vlen t'i provosh

1. Një takim i caktuar me dikë që të do

Mos prit që të krijohet rasti. Vendos një ditë të javës kur do të takohesh me një mik ose me dikë nga familja: një kafe e shkurtër, një shëtitje, një darkë e thjeshtë. Njerëzit që duam janë burimi më i besueshëm i qetësisë, por lidhjet dobësohen me kohën nëse nuk i ushqen. Një orar fiks e bën të vështirë ta shtysh.

2. Ndrysho pak gjërat që përsëriten

Përshtatja ushqehet nga monotonia. Nëse e ke bërë gjithmonë të njëjtën rrugë për në punë, merr një tjetër. Nëse gatuan gjithnjë të njëjtat gjëra, provo një recetë të re një herë në javë. Ndryshimet e vogla e mbajnë vëmendjen të zgjuar dhe e bëjnë ditën më pak të njëtrajtshme. Nuk ke nevojë për ndonjë aventurë: një kafene tjetër, një libër nga një autor që nuk e njeh, një këngë që nuk e ke dëgjuar mund ta bëjnë punën.

3. Bëj diçka për dikë tjetër, pa pritur kthim

Një ndihmë e vogël, një telefonatë te një i moshuar, një ide që i jep një kolegu që po ka vështirësi: këto gjëra e shtyjnë vëmendjen jashtë vetes, dhe kjo shpesh ndihmon më shumë se mendimet e vazhdueshme për problemet tona. Kushti është që ta bësh sepse e do, jo për t'u dukur.

4. Dil jashtë çdo ditë, edhe për pak

Njëzet minuta ecje, pa telefon në dorë dhe pa destinacion të caktuar. Drita e ditës, ajri dhe lëvizja i bëjnë mirë trupit dhe mendjes njëkohësisht. Nuk ke nevojë për një park të bukur: një rrugë e qetë mjafton. Nëse të bëhet zakon, do ta ndjesh mungesën kur e kalon.

5. Mbroje mbrëmjen dhe gjumin

Kur je i lodhur, çdo gjë duket më e rëndë. Zgjidh një orë kur do të ndalosh së punuari dhe një orë kur do të shkosh në shtrat, dhe mundohu t'i mbash. Largo telefonin nga dora të paktën gjysmë ore përpara gjumit. Një natë e mirë e bën ditën tjetër më të lehtë, pa pasur nevojë për asgjë të veçantë.

6. Krahaso më pak

Një pjesë e madhe e pakënaqësisë vjen kur e shohim jetën e dikujt tjetër në ekran dhe e krahasojmë me jetën tonë të vërtetë. Në ekran shfaqen kryesisht ditët e mira të të tjerëve. Provo ta ulësh kohën në rrjete, ose ndalo ndjekjen e llogarive që të lënë gjithmonë me ndjesinë se je mbrapa. Pyete veten pas çdo orë kaluar atje: ndihem më mirë apo më keq se më parë? Përgjigjja e ndershme të tregon shumë.

Si t'i fillosh pa u dorëzuar

Gabimi më i zakonshëm është të nisësh të gjashtë njëkohësisht dhe të lodhesh brenda një jave. Zgjidh vetëm një. Lidhe me diçka që e bën tashmë: shëtitjen pas drekës, telefonatën e së dielës, vendosjen e telefonit në karikues në orën e caktuar. Kur të bëhet pjesë e ditës, shto të dytin.

Dhe lejo veten të gabosh. Një javë pa shëtitje nuk e prish gjithçka; ktheje të nesërmen pa e qortuar veten. Sofia ka përmbledhje në shqip të librave për zakonet dhe mirëqenien, që mund t'i lexosh një kapitull në ditë, sa për të gjetur se cili zakon të përshtatet më mirë.

Një javë e vogël si shembull

Merr Dritën, një llogaritare që kthehet çdo ditë e lodhur nga puna. Ajo nuk ndryshon asgjë të madhe. Të hënën merr një rrugë tjetër për në shtëpi. Të martën i telefonon motrës për dhjetë minuta. Të enjten takohet për kafe me një shoqe, siç ka vendosur që nga java e kaluar. Të premten e lë telefonin në dhomën tjetër pas orës dhjetë. Të dielën ndihmon fqinjën e moshuar me pazarin. Asnjëra nga këto nuk është e jashtëzakonshme, por pas një muaji Drita e ndjen se ditët e saj nuk kalojnë më pa lënë gjurmë.

Nuk ke pse ta përsërisësh këtë listë. Mjafton ta shohësh si një provë se zakonet e vogla nuk kërkojnë shumë kohë të lirë, por vetëm një vendim të marrë një herë.

Kur zakonet nuk mjaftojnë

Ndodh që trishtimi ose lodhja të zgjasin javë dhe muaj, pa lidhje me ngjarjet e jashtme. Atëherë nuk është çështje zakonesh, dhe nuk duhet ta zgjidhësh vetëm. Flit me mjekun ose me një psikolog: kërkimi i ndihmës është shenjë force, jo dobësie.

Për pjesën tjetër, gëzimi i qëndrueshëm shpesh duket i zakonshëm. Një kafe me një mik, një shëtitje në të ftohtë, një natë gjumë të mirë. Nuk duket shumë, por mbetet më gjatë se çdo telefon i ri.