Respekti për veten ndërtohet me premtimet e vogla që i mban

Mbrëmë i the vetes: nesër ngrihem më herët dhe dal për një shëtitje. Në mëngjes e shtyve alarmin, u justifikove me lodhjen dhe e nise ditën si zakonisht. Nuk ka asgjë të madhe në këtë. Por mendja e regjistron çdo premtim të thyer, edhe kur ti nuk e ndjen, dhe nxjerr një përfundim të qetë: fjala ime nuk peshon shumë.

Kjo është një nga mënyrat më të thjeshta për të kuptuar respektin për veten. Nuk është ndjenjë që e ke ose nuk e ke. Është një lidhje që ndërtohet çdo ditë me premtimet që i jep vetes dhe me mënyrën si e trajton veten kur askush nuk po e mat.

Respekti për veten dhe vetëbesimi nuk janë e njëjta gjë

Njerëzit i ngatërrojnë shpesh. Vetëbesimi është ajo që mendon për aftësitë e tua: a ia del mbanë një prezantimi, a di të gatuash për njëzet vetë. Respekti për veten është më i thellë dhe më praktik: a e trajton veten me standardin që do të kishe për një njeri që e do.

Mund të kesh pak vetëbesim dhe shumë respekt për veten. Një punonjëse që dyshon në talentin e saj, por që nuk pranon të poshtërohet në mbledhje, e ka. Dhe e kundërta ndodh: dikush i sigurt në aftësitë e veta, që vazhdon të tolerojë një marrëdhënie që e zvogëlon. Pra respekti për veten nuk lidhet me atë sa të mirë ndihesh, por me atë që nuk e lejon.

Libri i premtimeve

Imagjino se brenda teje mban një libër të vogël llogarish. Çdo premtim që mban është një depozitë; çdo premtim që thyen është një tërheqje. Kur libri është pothuajse bosh, edhe qëllimet më të bukura tingëllojnë të rreme, sepse ti vetë e di sa herë nuk i ke mbajtur.

Zgjidhja nuk është të bësh premtime më të mëdha. Është t'i bësh aq të vogla sa të mos kesh pretekst. Nuk premton „do të ushtroj çdo ditë“, por „do të eci dhjetë minuta pas darke“. E mban atë premtim dhjetë ditë dhe diçka ndryshon: fillon ta besosh përsëri veten kur flet.

Një javë me premtime të vogla

Arbeni donte të ushtronte çdo mëngjes dhe dështonte çdo javë. Një ditë vendosi një premtim shumë më të vogël: çdo mëngjes, para telefonit, do të vishte këpucët e sportit. Asgjë tjetër. Disa ditë ndodhi që i veshi dhe ndenji në shtëpi, por premtimi u mbajt. Në javën e dytë, dalja vinte vetë. Rëndësi nuk kishte ushtrimi, por fakti që për herë të parë po mbante fjalën që i kishte dhënë vetes.

Ky është mekanizmi i qetë i respektit për veten: nuk e fiton me një vendim të madh, por me një varg faktesh të vogla që e bëjnë të vështirë të vazhdosh të mendosh se nuk mund të mbështetesh te vetja.

Si duket kur respekti është i dobët

Nuk duket gjithmonë qartë. Më shpesh del në gjëra të vogla e të përditshme:

• Thua „po“ duke e ditur që do të pendohesh, pastaj ushqen inat të heshtur.
• Tallesh me veten përpara të tjerëve, që t'ua marrësh përpara me të njëjtën shaka.
• Hesht kur dikush bën shaka në kurriz tënd, dhe qesh bashkë me të.
• Ndryshon mendimin në mes të fjalisë kur shikon që tjetri nuk pajtohet.
• Skuqesh dhe e ndërron fjalën kur dikush të falënderon, sepse mendon se nuk e meriton.

Asnjëra nuk është katastrofë. Por së bashku e mësojnë mendjen se nevojat e tua vijnë të fundit.

Gjashtë veprime të vogla që e ndërtojnë

1. Mbaj një premtim të vogël çdo ditë. Madhësia nuk ka rëndësi; rëndësi ka rregullsia.
2. Thuaj „jo“ me një fjali. „Nuk mundem këtë javë“ mjafton. Shpjegimet e gjata e ftojnë tjetrin të negociojë.
3. Hiq talljen me veten si mburojë. Nëse një fjali për veten nuk do ta thoshe për një mik, mos e thuaj as për veten.
4. Zgjidh kujt i jep kohën tënde. Nuk mund t'u shmangesh të gjithëve, por mund të zgjedhësh një person më shumë që të mbështet dhe një më pak që të zvogëlon.
5. Vepro sipas vlerave edhe kur askush nuk të shikon. Atje e provon se standardi është i yti, jo i publikut.
6. Kujdesu për trupin. Gjumi, ushqimi dhe lëvizja janë mënyra praktike për t'i thënë vetes se ia vlen.

Kur dështon, ruaje respektin

Më e rëndësishme se të mos dështosh kurrë është çfarë bën pasi dështon. Nëse një ditë thyen premtimin, ke dy rrugë. Mund të thuash „e pashë, nuk jam për këtë“, dhe kështu dështimi bëhet provë kundër teje. Ose mund ta trajtosh veten si një mik: „sot nuk u bë, nesër kthehemi te premtimi më i vogël“. E dyta është respekt për veten. Nuk e shfajëson gabimin, por refuzon ta përdorë si dënim.

Çfarë ndryshon te të tjerët

Njerëzit përshtaten, shpesh pa e kuptuar, me standardin që shohin te ti. Kur ndalon të pranosh gjëra që të zvogëlojnë, disa do të vazhdojnë njësoj dhe disa të tjerë do të të respektojnë më shumë. Kjo nuk është garanci, as armë për të manipuluar. Disa do të zemërohen, sepse përfitonin nga mungesa e kufijve të tu, dhe kjo gjithashtu të tregon diçka për marrëdhënien.

Mos prit që gjithçka të ndryshojë menjëherë. Respekti për veten rritet ngadalë, si një zakon, dhe ka ditë kur duket se po kthehesh mbrapa. Prapë, çdo herë që mban fjalën ose thua një „jo“ të qetë, ia dëshmon vetes se mund të mbështetet te ti.

Nëse e ndien se kjo temë të prek, në Sofia gjen përmbledhje librash për kufijtë, vlerën e vetes dhe zakonet, që i lexon në pak minuta. Por premtimi i parë i vogël i kësaj jave do të të mësojë më shumë se çdo libër.