Vizorja e gabuar: pse po e mat jetën tënde me jetën e tjetrit

Dorina hap telefonin vetëm për të parë një mesazh. Gjysmë ore më vonë është ende aty: shoqja e shkollës ka blerë banesë, një koleg është ngritur në detyrë, një kushërirë po shijon pushimet diku pranë detit. Dorina e mbyll ekranin dhe papritur apartamenti i saj i duket më i vogël, puna më e zbehtë, dita më e zakonshme. Asgjë nuk ka ndryshuar në jetën e saj. Ka ndryshuar vetëm vizorja me të cilën e mat.

Një vizore që nuk është e jotja

Kur krahason veten me dikë tjetër, e përdor jetën e tij si masë. Por ajo jetë ka nisur nga një pikë tjetër, ka rrugë tjetër dhe synon diçka tjetër. Shoqja që bleu banesën mund të ketë pasur ndihmë nga familja, mund të ketë kursyer çdo lek për dy vjet me radhë, ose thjesht ka dëshiruar gjithmonë një shtëpi, ndërsa ti ke dashur të udhëtosh. Një vizore e gabuar nuk të tregon se ke më pak. Të tregon vetëm se po mat gjënë e gabuar.

Çfarë po krahason në të vërtetë

Ka një pabarazi që e harrojmë: veten e njohim nga brenda, të tjerët vetëm nga jashtë. Ti di për çdo dyshim, çdo ditë të dobët, çdo gjë që nuk doli siç e prisje. Te tjetri sheh vetëm ato që ai zgjedh të tregojë: ditëlindjet, ngritjet në detyrë, pushimet. Pra po krahason dhomën e prapme të jetës sate me vitrinën e dikujt tjetër. Çdo krahasim i tillë e humb përpara se të nisë.

Krahasimi mund të të tregojë diçka

Do të ishte e lehtë të thuhej „mos u krahaso kurrë“, por kjo nuk funksionon, sepse krahasimi është një refleks i vjetër. Më mirë ta përdorësh si një sinjal. Kur të shpon mendimi „ajo ia doli e unë jo“, pyet veten çfarë të dhemb pikërisht. Nuk të dhemb gjithçka te tjetri. Ndoshta nuk të vjen keq për banesën, por për lirinë që ajo i jep. Ose nuk të shqetëson detyra e kolegut, por fakti që ai flet për punën me entuziazëm dhe ti jo.

Kur e gjen se çfarë dëshiron vërtet, krahasimi ndalon së qeni një ndëshkim dhe bëhet një informacion: ja ku është diçka që ti do dhe ende nuk e ke nisur.

Pse të lodh më shumë nga sa duket

Krahasimi nuk të merr vetëm disa minuta. Të merr kënaqësinë e asaj që ke tani. Një darkë e mirë me shokët, një punë e mbaruar mirë, një ditë e qetë: gjithçka duket më pak e vlefshme kur pranë saj vendos një ngjarje më të ndritshme. Edhe sigurinë për veten e ha ngadalë, sepse çdo krahasim të mëson të presësh miratimin nga jashtë. Edhe më keq, shpesh të largon nga ata që ke afër: është e vështirë të sillesh ngrohtë me një shoqe kur brenda teje po numëron sa ka ajo dhe sa ke ti.

Ka edhe një shenjë tjetër që e njeh lehtë: kur mendon për të ardhmen, nuk e shikon më atë që ti dëshiron, por atë që duket mirë për të tjerët. Aty krahasimi ka nisur të vendosë në vendin tënd.

Shtatë hapa për ta zbutur

1. Thuaje me zë. Në vend që të rrëshqasësh në një spirale, thuaj me vete: „Po krahasohem tani.“ Vetëm vënia e emrit e ul fuqinë e mendimit.
2. Gjej dëshirën pas tij. Shkruaj një fjali: „Nuk dua banesën e saj, dua të ndihem e sigurt.“ Ky është mendimi me të cilin mund të punosh.
3. Krahasohu me veten e dikurshme. Pyete: ku isha para një viti? Çfarë di sot që atëherë nuk e dija? Ky është i vetmi krahasim që ka kuptim, sepse ke të njëjtën pikënisje.
4. Pakëso burimet. Nëse një llogari të ngarkon rregullisht, mund ta heshtësh ose ta çaktivizosh. Nuk është dobësi, është kujdes për veten.
5. Gëzohu hapur për tjetrin. Dërgoji shoqes një urim të sinqertë. Zilia e fshehur ushqehet nga heshtja, kurse gëzimi i shprehur e zbut.
6. Mbaj një fletore të vogël. Çdo mbrëmje shkruaj tri gjëra që ke bërë sot, sado të vogla. Pas disa javësh ke një provë që jeta jote lëviz.
7. Bëj një hap për atë që zbulove. Nëse dëshiron liri financiare, hap një llogari kursimi. Nëse dëshiron të udhëtosh, zgjidh një ditë dhe një vend. Veprimi i vogël e kthen energjinë e krahasimit në drejtim.

Kur është më shumë se një mendim kalimtar

Të ndiesh herë pas here një thumb zilie është njerëzore. Por nëse krahasimi të ndjek çdo ditë, të prish gjumin, të bën ta përbuzësh veten ose të largon nga njerëz që të duan, ia vlen të flasësh me një specialist. Mund të jetë pjesë e një ankthi apo vetëvlerësimi të ulët që ka nevojë për më shumë se një listë këshillash.

Një pyetje për sonte

Libra të mirë për këtë temë ka shumë, dhe ajo që i bashkon është ideja se vlera jote nuk matet me vendin që zë në një radhë. Nëse nuk ke kohë për libra të plotë, në Sofia mund të lexosh përmbledhjet e tyre kapitull pas kapitulli dhe të ndalesh te ideja që e përmbledh thelbin. Por më shumë se çdo libër, ndihmon një pyetje e vogël që mund ta bësh sonte, para se të vësh telefonin mënjanë: çfarë bëra sot që i bën mirë jetës sime, jo asaj të dikujt tjetër?

Në vend të mbylljes

Dorina nuk e hodhi telefonin tej. Çaktivizoi dy llogari që e lodhnin dhe vendosi një orar leximi para gjumit. Pas disa javësh vuri re diçka të vogël: sa herë mendonte për banesën e shoqes, shfaqej edhe një mendim tjetër: „po unë çfarë dua?“. Nuk është përgjigje magjike, por është një fillim. Krahasimi nuk zhduket, por mund të mësosh ta dëgjosh pa e lënë të vendosë për vlerën tënde.